Denkpiste 25 april 2018

Klein verslag van Denkpiste 5 in kasteel Vorden

Lente me in Vorden
Op 25 april 2018 namen we afscheid van de deelnemers van Denkpiste.
Voor de laatste bijeenkomst hadden we kasteel Vorden uitgekozen. In dat kasteel verwezenlijkte kasteelvrouw Karin haar droom. Namelijk het bezitten en wonen in een echt kasteel. “Het is hard werken”, verzekerde ze ons. “We doen alles zelf. We zetten alle zeilen bij om het kasteel te runnen. Je bent nooit klaar en op vakantie gaan is er niet bij.”
Tjonge, dat past bij deze Denkpiste. Immers we hebben gedroomd over betere zorg en cultuur zoals wij het willen wanneer wij oud en behoeftig zijn. Vandaag gaat over het bestemmen van cultuur in de zorg en andersom.
De beren zijn wakker en wachten op de weg.
Daar zitten we dan aan een grote ronde tafel in de rode kamer onder toeziende strenge ogen van geportretteerde kasteelbewoners. Gaan we elkaars nieren proeven?
Met veel verve lichtte Sanne van Slooten haar praktijkonderzoek toe: De ouderen staan centraal, cultuur hoort bij het leven, Ouderen hebben invloed op het cultuuraanbod, maar mogen niet bepalen. Individuele wensen tellen niet en het aanbod bestaat voornamelijk uit muziek. Voor andere podiumkunsten is weinig aftrek vooral omdat geschikte speelruimte vaak ontbreekt.
Voilà !
De beren staan op en willen het kasteel betreden: Er is budget voor een cultureel aanbod, geen cultuurbeleid. Hoe kunnen cultuurmensen met de juiste zorgmensen in contact komen, hoe dringen de cultuurmensen door in de verzorgingsstructuur en cultuurmensen zijn niet zo goed in het vastbijten in de organisatiestructuur.
Deelneemster Yvonne schetst de bestaande structuur en de kansen die er voor de cultuur liggen.
De beren hebben honger!!!Kijk maar.
Moderator Jos gooit wat cultuur in de groep: Een fragment van Jiskefit over Koninginnedag in een verzorgingshuis en Jacques draagt een aangrijpende tekst, Hunker van Sarah Kane, voor.
Stilte.
Deelneemster Paula brandt los. Ze houdt een hartstochtelijk pleidooi voor de vonk die de kunsten overbrengen.
Scherp, Paula, die zit! Het wordt breed onderkend.
De beren gaan liggen. De oude portretten in de rode kamer lijken verheugd te kijken.
“Wat heeft Denkpiste met je gedaan.” Vraagt Jos. Bijna eensluidend: we zijn aan het denken gezet, we hebben gezien dat je naar veel aspecten van een probleem moet kijken, we zijn nader tot elkaar gekomen, veel inspiratie opgedaan. Hulde voor de accommodaties, de lekkere lunches en de voortreffelijke voorbereidingen van de sessies.
Een fragment Koot en Bie (Zorgenloos) en de voordracht van Toon Hermans’ Lente me doen ons beseffen dat je leeft, zoals de glimlach van een kind.
We lopen naar het restaurant en genieten van Karins lunch en nemen afscheid. vriendschappelijk afscheid van blije deelnemers.
Dag beren, dag kastelen, dag dromende Karin, dag moderator, dag betrokken deelnemers. Voor straks………….Vonkse.
Je bent nooit klaar.

4-5-2018